آخرین شعر چاووشی برای ناصرالدین شاه است

هوشنگ جاوید در برنامه پژوهشی آیین چاووشی گفت: آخرین شعر چاووشی که خیلی هم ارزشمند است برای ناصرالدین شاه است.

شعر چاووشی بعدها در خدمت زیارت مشهد در آمد که این هنر نیز در دوره صفویه ایجاد شد.

- به گزارش ایسنا، این پژوهشگر در این مراسم بیان کرد: ریشه چاووش در ایران قبل از اسلام در این بود که مردم بانگ کننده داشتیم که وقتی فردی وارد مجلسی می شد با بانگ بلند می گفتند که فلانی وارد شد.

در شاهنامه هم ما به مردم بانگ کننده بر می خوریم این هنر پس از اسلام قانونی می شود و به شکل مذهبی دینی درمی آید.

او درباره دسته بندی موسیقی دینی اظهار کرد: چاووش اولین نغمه برگرفته از قرآن است.

در سوره حج آیه 20 تا 22 نیز آمده است هر گاه کسی عازم حج می شود با بانگ بلند مردم را خبر کنید که دل ها به حرکت در بیاید و ذهن ها کشش پیدا کنند.

وی گفت: در طول زمان ایرانی ها این هنر را چنان به کار گرفتند که در آیین های شادی هم از آن استفاده می کردند.

در ابتدا چاووشی برای رفتن به حج، بر اساس فرمان قرآن بود.

بعد از واقعه ی عاشورا به پیروی از بشیر بن جزلم چاووشی خوانی عاشورا نیز رونق گرفت.

پیر این چاووش خوانان بشیر بن جزلم شد و از آن به بعد ایرانی ها هم چاووشی خبر کردن برای حج و چاووشی عزا داشتند.