آدم های شهر بی مجسمه چگونه اند؟

کلان شهری مانند تهران می تواند یک شهر بی مجسمه باشد، اما شهروندی که در این شهر بی مجسمه زندگی می کند، در رقابت با شهروندان دیگر شهرها، - از قابلیت های انسانی و عاطفی ضعیف تری برخوردار است.

حمید شانس در گفت وگو با خبرنگار سرویس هنرهای تجسمی ایسنا، اظهار کرد: بشر موجودی است که دو بخش فیزیولوژی و فرهنگ دارد و فرهنگ، بخشی جدی از سرشت انسان را می سازد.

ورزش هایی مانند فوتبال و والیبال از ضرورت های زندگی انسان نیستند، اما وقتی شکل می گیرند، ضرورت پیدا می کنند، چون وجهی به وجوه قابلیت های انسانی اضافه می کنند، تکنولوژی هم همین طور است.

شما می توانید تهران را شهری بی مجسمه تصور کنید، اما با حذف مجسمه ، بخشی از قابلیت های انسانی از بین می رود.

این هنرمند بیان کرد: مجسمه ها را می توان از لحاظ مکانی به سه دسته تقسیم بندی کرد؛ مجسمه هایی که در گالری ها و روی پایه قرار می گیرند ، مجسمه هایی که در نمایشگاه هستند و با محیط نمایشگاهی رابطه برقرار می کنند و مجسمه هایی که در فضای باز هستند و رفتار فضاآرایی دارند.

در شهرهای مختلف دنیا، مکان هایی مانند پارک ها و فضاهایی برای نصب مجسمه اختصاص می یابد و هنرمندان با دیدن فضا و برحسب ذهنیت شان برای آنجا مجسمه می سازند.