مطالب مرتبط:
راهکار هایی برای خروج از بحران؛ منچستریونایتد چگونه باید تیمش را بازسازی کند؟
«جوخه پسران مدافع نماز» و پاسخ هایی به دغدغه های نسل نوجوان 
حلالی انگشت روی نقطه ضعف پرسپولیس گذاشت؛ تعویض هایی که تیم را عقب می برد
حلالی انگشت روی نقطه ضعف پرسپولیس گذاشت؛ تعویض هایی که تیم را عقب می برد
بحران علوم انسانی در ایران؛ دانشگاه هایی که انگیزه دانشجویان را می کشند
5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
یکشنبه، 1 آذر 1405 ساعت 10:102026-11-22سياسي

از مهاجر فرستی تا بحران شایسته سالاری؛ دغدغه هایی که «گلشنی» را آرام نمی گذاشت


گلشنی از آن دسته دانشمندانی بود که در جست وجوی پاسخ به چگونگی کارکرد جهان، از پرسش درباره چرایی و معنای هستی نیز غافل نماند و پرسشگری را به مرزهای فیزیک محدود نکرد و در کنار تامل درباره چیستی علم و نسبت آن با دین و فلسفه، - صدای منتقدی که نگران آینده علم ایران بود از مهاجر فرستی تا بحران شایسته سالاری؛ دغدغه هایی که گلشنی را آرام نمی گذاشت گلشنی از آن دسته دانشمندانی بود که در جست وجوی پاسخ به چگونگی کارکرد جهان، از پرسش درباره چرایی و معنای هستی نیز غافل نماند و پرسشگری را به مرزهای فیزیک محدود نکرد و در کنار تامل درباره چیستی علم و نسبت آن با دین و فلسفه، با صراحت از مهاجرت استعدادها، توسعه بی کیفیت دانشگاه ها، مناسبات غیرعلمی و ضعف شایسته سالاری انتقاد می کرد.

در پهنه بیکران دانش بشری، ملت ها را تنها با مرزهای جغرافیایی، گستره سرزمین ها یا شمار منابع طبیعی شان نمی توان شناخت؛ بخشی از هویت و اعتبار هر سرزمین در اندیشه هایی نهفته است که در طول تاریخ آفریده، پرورانده و به جهان عرضه کرده است.

هر کشور، گنجینه ای از سرمایه های علمی و فکری دارد؛ گنجینه ای که نه در صندوق های زرین، بلکه در ذهن های پرسشگر، تجربه های انباشته، نظریه های نوآورانه و اندیشه های انسان هایی جای گرفته و مرزهای دانایی را جابه جا کرده است.


برچسب ها: شایسته سالاری - هایی - جهان - سالاری - شایسته - کهکشانی - پرسشگری
آخرین اخبار سرویس:

از مهاجر فرستی تا بحران شایسته سالاری؛ دغدغه هایی که «گلشنی» را آرام نمی گذاشت

از مهاجر فرستی تا بحران شایسته سالاری؛ دغدغه هایی که «گلشنی» را آرام نمی گذاشت