
آن سوی مدالقهرمانان این رشته به طور نامتناسبی از شهرهای کوچک و محله های کارگری برخاسته اند؛ از دشت های شمالی تا دامنه های غرب و حاشیهٔ شهرهای بزرگ. - جوانی از انتهای یک محلهٔ کم امکانات، که کودکی اش با خاک و تشک های فرسوده گذشته، اکنون روی سکوی رقابت های جهانی ایستاده است. پرچم برافراشته می شود، سرود نواخته می شود و میلیون ها نفر او را می بینند. با این حال، معنای این لحظه از پیروزی ورزشی فراتر می رود؛ آنچه در حال وقوع است دیده شدنِ انسانی است که به طور معمول از قاب رسمی جامعه بیرون می ماند. در ایران، کشتی تنها رشته ای نیست که مدال می آورد؛ یکی از کم شمار میدان هایی است که در آن، فردِ برخاسته از طبقات پایین نه به عنوان استثنا، بلکه به صورت الگویی تکرارشدنی می تواند به بالاترین سکوها برسد. همین ویژگی، کشتی را از یک ورزش صرف به نهادی اجتماعی ارتقا می دهد. برای فهم این ادعا باید پرسید جامعه به چه چیزهایی مدیون است. پاسخ متعارف، پول و فرصت و امنیت است. اما اکسل هونِت، در سنت نظریهٔ به رسمیت شناخته شدن ، یادآوری می کند که آدم ها به چیزی بیش از منابع مادی نیاز دارند: آن ها می خواهند دیده شوند و به رسمیت شناخته شوند. کسی که نادیده گرفته می شود، به تدریج خود را نامریی می پندارد و از متن جامعه فاصله می گیرد. برچسب ها: جامعه - سرمایه - دیده شدن - در ایران - رقابت های جهانی - یکی از - کشتی |
آخرین اخبار سرویس: |