حفاظت از جماران؛ تا کجا و به چه قیمتی؟

قسمت دوم | میراث تاریخی، حقوق مردم و ضرورت بازنگری در محدودیت ها - در بخش نخست این نوشتار، از جماران و مردمی گفتیم که با مهر و اعتقاد، میزبان امام خمینی(ره) شدند؛ مردمی که حضور آن بزرگوار را افتخاری برای محله خود می دانستند.

گفتیم اعتبار جماران تنها از خانه ها و دیوارهایش نیست؛ از اندیشه، گفتار و سلوک مردی است که آنجا زیست و به آن اعتبار تاریخی بخشید.

اکنون پرسشی دیگر پیش روی ماست: حفاظت از این میراث تا کجا باید امتداد یابد و بار محدودیت های آن بر دوش چه کسانی قرار گیرد؟میراث تاریخی و مرزهای حفاظتحفظ بیت امام، حسینیه جماران و دیگر آثار واجد ارزش تاریخی، ضرورتی روشن و مسئولیتی ملی است.

مجموعه بیت و حسینیه در پانزدهم اردیبهشت هزار و سیصد و هفتاد و شش در فهرست آثار ملی ثبت شد و در سال هزار و سیصد و هشتاد نیز طرح ویژه ساماندهی جماران به تصویب رسید؛ طرحی که ضوابط آن به محدوده بناهای ثبت شده منحصر نماند و بخش های دیگری از محله را دربرگرفت.

اما ثبت یک اثر تاریخی و حفاظت از حریم ضروری آن، با گسترش محدودیت های شهرسازی به خانه های متعدد، یکسان نیست.

آیا نمی توان اصالت و منظر تاریخی بیت و حسینیه را با تعیین دقیق عرصه و حریم قانونی آنها حفظ کرد و در دیگر بخش های محله، راه نوسازی متناسب را گشود؟ پس از بیش از دو دهه، آیا زمان سنجش دوبار