هالوین ایرانی؛ نمایش مدرنیته یا سرگشتگی هویتی؟

جهانی شدن به معنای شبیه شدن به دیگران نیست؛ به معنای توانایی حضور در جهان با هویت و صدای مستقل خویش است.

مسئله در نهایت، هالوین نیست؛ مسئله ایرانی بودنی است که هنوز نمی داند چگونه می تواند هم ایرانی بماند و هم جهانی بیندیشد.

عصر ایران؛امیر صدرا صیام- شاید هیچ پدیده ای به اندازه آنچه این روزها با عنوان هالوین ایرانی در فضای عمومی و شبکه های اجتماعی به نمایش گذاشته می شود، نتواند وضعیت آشفته نسبت ما با فرهنگ، هویت و مدرنیته را به خوبی آشکار کند.

  خود این ترکیب، پیش از آنکه نام یک جشن یا مناسبت باشد، واجد نوعی تناقض درونی است: هالوین، با پیشینه تاریخی، اسطوره ای و فرهنگی مشخص در جهان غرب، حالا با پسوند ایرانی به کالایی فرهنگی تبدیل شده که قرار است هم زمان هم نشانه ای از مدرن بودن باشد و هم به نحوی به هویت ایرانی تعلق پیدا کند.

مسئله البته برگزاری یک جشن متعلق به فرهنگ دیگر نیست؛ مسئله، نوع مواجهه ما با آن فرهنگ و ناتوانی در تشخیص مرز میان تعامل فرهنگی و استحاله هویتی است.

هیچ فرهنگ زنده ای در انزوا شکل نمی گیرد و هیچ هویتی را نمی توان همچون میراثی منجمد و دست نخورده تصور کرد.

تاریخ فرهنگ ایرانی خود گواه روشنی بر تأثیرپذیری، گفت وگو، اقتباس و دادوستد با فرهنگ های دیگر است.