ربیعی، دستیار پزشکیان: ارتش های متجاوز نه از دیوارهای سیمانی، بلکه از انسجام همدلانه یک جامعه می هراسند/ جامعه دریافته است که هزینه هرج ومرج و ویرانی زیرساخت های ملی جبران ناپذیر است

به باور من، آن چه ایران را در برابر طوفان ها سرپا نگه داشته است، یک «شبکه همبستگی ژرف مدنی»، دلبستگی عمیق به ریشه های تمدنی، هویت ایرانی و خرد جمعی مردم در پرهیز از فروپاشی است.

- این روزها با نگاهی به جامعه، شرایط تعلیق، انتظار و دلشوره برای آینده وطن را می توان شاهد بود.

حس های گوناگون از غرور و مقاومت تا نگرانی از چگونگی پایان این شرایط.

با مرور تاریخ سیاسی- اجتماعی از اشغال ایران توسط متفقین تا تاریخ متاخر دهه شصت به این سو، این نکته قابل مشاهده است که روحیه ملی، میزان امید به آینده و اعتماد به حاکمیت، رابطه مستقیم با ماندگاری ایران و مانع شکل گیری ایده امکان تجاوز به کشور دارد.

از طرفی جامعه به این ادارک رسیده است که زیستن در جهان معاصر، بیش از هر زمان دیگری تجربه نوعی تنهایی ساختاری در پهنه بین الملل است.

در جهان بی رحمی که الگوهای همبستگی پیشین رنگ باخته و بازی قدرت ها عریان تر از همیشه پیش چشم بشر قرار گرفته، منافع ملی هر کشوری اولویت آن کشور است.

هیچ کشوری منافع ملی خود را برای کشور دیگر قربانی نمی کند.

این امر بیش از پیش آنجایی عیان شد که حتی کشورهایی که انتظار نمی رفت، در بحبوحه بحران منافع ملی خود را بر هر چیز دیگری رجحان می دهند.