از سرخ و سیاه تا بامداد خمار؛ تفاوت در روایت یک زندگی معمولی

آنچه «سرخ و سیاه» را به تجربه ای موفق تر نسبت به «بامداد خمار» از منظر روایت تاریخی تبدیل کرده، همین توفیق در فضاسازی است.

- از سرخ و سیاه تا بامداد خمار؛ تفاوت در روایت یک زندگی معمولی آنچه سرخ و سیاه را به تجربه ای موفق تر نسبت به بامداد خمار از منظر روایت تاریخی تبدیل کرده، همین توفیق در فضاسازی است.

میترا محسنی فرارو  وقتی کارگردانی دست روی یک سوژه و یا داستانی با پس زمینه تاریخی می گذارد، بی تردید اصلی ترین چالش اجرایی که با باید آماده دست وپنجه نرم کردن با آن شود، فضاسازی است.

آنچه مخاطب پیش از هر جزییات مرتبط با موقعیت شخصیت ها و روابط میان آن ها قرار است با آن مواجه شود، فضایی است که در مقابل دوربین ثبت شده و حکم دریچه ای را پیدا خواهد کرد که او با به دنیایی متفاوت از تجربه زیسته و جاری در زندگی امروزش فرامی خواند.

اینجاست که معجزه تصویر و قابلیت های بیانی سینما واجد اهمیت شده و بخشی از توان کارگردان به چالش کشیده می شود.

این نکته صرفاً مرتبط با رعایت مستندات و وسواس در جزییات روایت های تاریخی نیست بلکه نظرگاه کارگردان نسبت به فضای روایت و طراحی فنی اوست که میزان باورپذیری فضای یک اثر را تعیین می کند.

  آیدا پناهنده تازه ترین کارگردانی است که در مختصات سریال های خانگی سراغ یک روایت تاریخی رفته است.