
آبرو علیه زندگیکاش مدیر مدرسه سوگند، آن طفل بی نوا، هم این سکانس را دیده بود و اول آن صبح، به جای هزاران کار دیگری که می توانست بکند، در فکر احیای آبروی مردان خانواده سوگند می افتاد. علی ورامینی روزنامه هم میهن اگر کیانوش عیاری در تمام زندگی هنری اش جز خلق سکانس افتتاحیه خانه پدری هیچ کار دیگری نکرده بود، باز هم نامش در سینما و هنر این سرزمین جاودانه می شد. سکانس ابتدایی خانه پدری به لحاظ سینمایی بی نقص است؛ میزانسن، بازی، لباس و صحنه همه در اوج دقت و وسواس طراحی و اجرا شده اند. بهانه توقیفش هم در همه این سال ها همان سکانس است و میزان خشونتش. این سکانس حقیقتاً ذهن و جان بیننده را می خراشد، اما هر دخل وتصرفی برای کاستن از ضرب آن، کل فیلم را به اثری معمولی بدل می کند. اگر قدرت تصمیم گیری داشتم، حتماً سازوکاری می چیدم که آن سکانس را برای هر پسر بالغ و هر مردی به صورت دوره ای بگذارند تا دهشت و پلشتی چنین خشونتی در ضمیرشان رسوب کند و شاید روزی در بزنگاهی به کار آید. اما شاهکار عیاری در آن سکانس محدود فقط به فرم و آنچه می گوید نیست، کار سترگ ترش در بی جواب گذاشتن یک پرسش است. این پرسش که دختر مگر چه کرده بود که مردان خانواده او را کشتند؟ . عیاری نه فقط به این پرسش پاسخ نمی دهد، بلکه اساساً اعتبار آن را زیر سؤال می برد. برچسب ها: خانواده - مدیر مدرسه - سوگند - خانه پدری - قدرت تصمیم گیری - مردان - کار |
آخرین اخبار سرویس: |