مقاله مشترک محمدجواد ظریف و علی نصری: جهان امروز به قدرت مسئولانه نیاز دارد/ بزرگ ترین خطر زمانه ما، قدرتی است که هیچ یک از معیارها را به رسمیت نمی شناسد/ «دیپلماسی تمدنی» باید در سه گام پیش برود

قدرت زمانی مسئولانه است که صاحبان آن بتوانند اقدامات خود را برای کسانی که از آن تأثیر می پذیرند توضیح دهند و توجیه کنند؛ نیرویی که به کار می گیرند با هدف مورد نظرشان متناسب باشد؛ - در سال 539 پیش از میلاد، کوروش بابل را فتح کرد؛ اما پس از ورود به شهر، نه خدایان آن را از جایگاه خود برکند و نه در آیین های مردم آن دست برد.

بلکه فرمان داد پیکره ها را به پرستشگاه هایشان بازگردانند و کسانی را که از سرزمین های خود به تبعید برده شده بودند، به خانه هایشان بازگرداند.

این اقدامات در استوانه ای گِلی از دوران فرمانروایی او ثبت شده است که امروزه در موزه بریتانیا نگهداری می شود.

یکی از پیامبران بنی اسراییل کوروش را برگزیده خداوند خواند و گزنفون، نویسنده آتنی، او را الگویی از فرمانروایی دانست که نه از راه ترساندن مردم، بلکه با عدالت و دادگری، فرمان برداری و وفاداری آنان را به دست می آورد.

نزدیک به سه قرن بعد، آشوکا، امپراتور هند، در پی کشتار هولناک جنگ کالینگا از کرده خود پشیمان شد.

او فرمان هایی را بر سنگ حک کرد و در آن ها فرمانروایان را به خویشتن داری، پرهیز از خشونت و احترام به پیروان دیگر ادیان فراخواند.

البته هر یک از این روایت ها از منظری متفاوت به پادشاهی و فرمانروایی می نگریستند.