فراتر از مستطیل سبز؛ مردی از جنس نجابت و فرهنگ

حمید علیدوستی پیش از هر چیز انسانی صاحب جهان بود؛ جهانی فراتر از مستطیل سبز، آمیخته با کتاب و سینما و موسیقی و کنج کاوی های فرهنگی.

از آن آدم هایی که علایق هنری برای شان سرگرمی های حاشیه ای زندگی نیست، - حمید علیدوستی پیش از هر چیز انسانی صاحب جهان بود؛ جهانی فراتر از مستطیل سبز، آمیخته با کتاب و سینما و موسیقی و کنج کاوی های فرهنگی.

از آن آدم هایی که علایق هنری برای شان سرگرمی های حاشیه ای زندگی نیست، بلکه بخشی از هویت و شیوه زیستن است.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام - خودش جایی گفته بود: روزی ترانه را به نام من می شناختند و به او می گفتند دختر حمید علیدوستی، اما حالا من را به نام او می شناسند و می گویند بابای ترانه.

این جمله، با همه سادگی اش، شاید بهترین تصویر از نسبت پدر و دختری باشد که هر یک در جهان خود نام و اعتباری داشته اند و در عین حال، پیوندی عمیق و دوست داشتنی میان شان برقرار بوده است.

حالا اما باید با اندوه از حمید علیدوستی یاد کنیم؛ مردی که رفتنش را نمی توان فقط در چارچوب فقدان یک فوتبالیست قدیمی یا پدر یکی از شناخته شده ترین چهره های سینمای ایران فهمید.

حمید علیدوستی پیش از هر چیز انسانی صاحب جهان بود؛ جهانی فراتر از مستطیل سبز، آمیخته با کتاب و سینما و موسیقی و کنج کاوی های فرهنگی.