«وطن» و افق های رهایی در منظومه فکری اقبال لاهوری

اقبال لاهوری وطن را فراتر از خاک و مرز جغرافیایی، بستر وحدت امت و احیای کرامت انسان می داند؛ او با تکیه بر فرهنگ فارسی، نویدبخش رهایی شرق از زنجیر بندگی و انحطاط شد.

- وطنیات/ 43 وطن و افق های رهایی در منظومه فکری اقبال لاهوری اقبال لاهوری وطن را فراتر از خاک و مرز جغرافیایی، بستر وحدت امت و احیای کرامت انسان می داند؛ او با تکیه بر فرهنگ فارسی، نویدبخش رهایی شرق از زنجیر بندگی و انحطاط شد.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: در تاریخ اندیشه سیاسی و ادبی مشرق زمین، علامه محمد اقبال لاهوری (1877–1938) جایگاهی بی بدیل دارد؛ فیلسوف، حقوق دان و شاعری که در یکی از بحرانی ترین مقاطع تاریخ شبه قاره هند و جهان اسلام سر برآورد.

او در روزگاری می زیست که استعمار کهن بریتانیا از یک سو پایه های هویت شرقی را متزلزل ساخته بود و از سوی دیگر، موجی از خودباختگی فرهنگی و شیفتگی نامتعادل به مظاهر مادی تمدن غرب، جوامع اسلامی را در کام انفعال فرو برده بود.

در میان انبوه مفاهیم فلسفی و اجتماعی که اقبال به بازتعریف آن ها همت گماشت، دو مضمون از بسامد و درخشش ویژه ای برخوردارند: بازتعریف انگاره وطن و نگاه تمدنی به هویت عجم و زبان فارسی به مثابه پیشران بیداری تاریخی.