تأملی در الگوهای تعامل دولت و پارلمان

چگونه می توان درکنار پاسخگو کردن قوه مجریه و ایفای نقشِ دموکراتیک در اصلاح روند حکمرانی قوه مجریه و اقدام به عزل و نصب کارگزاران دولت، اقتدار قوه مجریه را حفظ کرد و سد راه مؤفقیت دولت نشد؟ عصر ایران ؛ محمد عرفان خانی ـ  یکی از بحث برانگیزترین سؤالاتی که در ادوار اخیر مجلس شورای اسلامی ایران راجع به قلمرو و کارکرد نهاد پارلمان در حوزهٔ سیاسی، مطرح شده، این است: چگونه می توان درکنار پاسخگو کردن قوه مجریه و ایفای نقشِ دموکراتیک در اصلاح روند حکمرانی قوه مجریه و اقدام به عزل و نصب کارگزاران دولت، اقتدار قوه مجریه را حفظ کرد و سد راه مؤفقیت دولت نشد؟ در مقام پاسخ به این پرسش اساسی، برخی معتقدند برخورداربودن پارلمان از حق پاسخگوکردن وزرا و عزل و نصب کارگزاران دولت، اقتدار قوه مجریه را تضعیف می کند و مانع از پیشبرد اهداف دولت و تأمین توسعه می شود.

در نگاه این جریان، بحران دموکراسی فرع بر بحران اقتدار است.

  چرا که افق امر سیاسی تأمین توسعه، رفاه و سعادت است و دموکراسی ابزار دستیابی به چنین اهدافی است نه خودِ هدف.

از این رو هنگامی که دموکراسی به عنوان یک ابزار سیاسی، نتواند نقش مثبتی در تأمین این مقاصد ایفا کند و حتی مانع پیشبرد چنین اهدافی شود، حفظ دموکراسی و ساختارهای دموکراتیکِ پارلمانی، ضرورتی ندارد بلکه باید از قدرت پا�