
خون فرزند، حریم امنیت عمومی؛ از قاعده «سبب اقوی از مباشر» تا شمول «افساد فی الارض» در تراژدی سوگند صیادیدردناک ترین بخش ماجرای کرمانشاه، وقوع آغازینِ خشونت در محیط مدرسه است. در علوم تربیتی و جامعه شناسی آموزش، مدرسه پس از خانه، امن ترین پایگاه اجتماعی کودک و نوجوان است. - پرونده سوگند صیادی، هم زمان با ورود دستگاه قضایی و بازداشت پدر و مدیر مدرسه به اتهاماتی نظیر ضرب وجرح، قتل و قصور در انجام وظیفه، فراتر از یک حادثه جناییِ منفرد است. این واقعه آیینه ای است که شکاف های موجود در سه ساحتِ نهاد آموزش و جامعه شناسی خانواده، خوانش های سنتی در مقابل ظرفیت های پویای فقه شیعه و خلأهای بازدارندگی در قوانین کیفری را پیش چشم ما قرار می دهد. برای آنکه نام سوگند، همچون نام های تلخ پیشین در حافظه جمعی ما، به فراموشی سپرده نشود و به نقطه عطفی برای اصلاح تبدیل گردد، ناگزیریم این فاجعه را از سه منظرِ جامعه شناختی، فقهی و حقوقی کالبدشکافی کنیم. بخش اول: آسیب شناسی جامعه شناختی؛ تقابل حفظ آبرو با حفظ جان و نقش مدرسه از منظر جامعه شناسی، خشونت های خانگیِ منتهی به مرگ—که در ادبیات عرفی با عنوان نادرست قتل های ناموسی شناخته می شوند—نه یک کنش آنی و جنون آمیز، بلکه محصول یک زیست بوم فرهنگی و ساختاری هستند. در این زیست بوم، فردیت و حق حیاتِ عضوِ ضعیف تر خانواده (به ویژه دختران و نوجوانان) ذیل مفهوم انتزاعی و جمعیِ حیثیت و آبروی طایفه یا خانواده برچسب ها: خانواده - جامعه شناسی - جامعه - مدرسه - سوگند - شناختی - زیست بوم |
آخرین اخبار سرویس: |