صنعت دفاعی ترکیه؛ استقلال تسلیحاتی یا مونتاژ با پرچم ملی؟

آنکارا سلاح بومی می سازد، اما استقلال واقعی هنوز زیر کاپوت بعضی از مهم ترین پروژه هایش گیر کرده است.

-     به گزارش خبرنگار امنیتی و دفاعی تابناک، ترکیه در دو دهه گذشته تلاش کرده از مشتری بازار تسلیحات به تولیدکننده و صادرکننده سلاح تبدیل شود؛ مسیری که در آن، پهپادهای بیرقدار، ناوهای ساخت داخل، سامانه های راداری و جنگنده نسل پنجم کاآن به نمادهای تبلیغاتی و صنعتی آنکارا تبدیل شده اند.

این پیشرفت ها واقعی اند و نمی توان با چند کنایه، سرمایه گذاری چندساله، توسعه شرکت های دفاعی و تجربه عملیاتی ترکیه را نادیده گرفت.

اما وقتی تبلیغات ملی گرایانه از استقلال کامل دفاعی حرف می زند، باید پرسید این استقلال دقیقاً در کدام بخش سلاح محقق شده است؛ بدنه، نرم افزار، رادار، موتور، گیربکس یا زنجیره تأمین قطعاتی که بدون آن ها گران ترین سامانه نظامی هم به یک سازه پرهزینه و کم کاربرد تبدیل می شود؟ مشکل از جایی شروع می شود که ساخت یک محصول در داخل کشور، با توانایی تولید مستقل تمام اجزای حیاتی آن یکی گرفته می شود.

ممکن است یک جنگنده در ترکیه طراحی و مونتاژ شود، بدنه اش از فناوری های داخلی بهره ببرد و بخش مهمی از سامانه های الکترونیکی آن نیز محصول شرکت های ترکیه ای باشد؛ اما اگر موتور آن همچنان به مجوز صادرات و تصمیم سیاسی یک کشور دیگر وابست�