بله برون تمام شد؛ اما تکلیف قول وقرارها چه می شود؟

اما همیشه مسیر ازدواج مطابق انتظار پیش نمی رود.

ممکن است اختلافی پیش بیاید، تصمیم ها تغییر کند و رابطه ای که قرار بود به زندگی مشترک برسد، پیش از عقد پایان یابد.

آن وقت تازه اختلاف بر سر توافقات گذشته آغاز می شود؛ یکی از تعهدی صحبت می کند که طرف مقابل آن را نمی پذیرد، خانواده ای از مبلغی می گوید که قرار بوده پرداخت شود و طرف دیگر معتقد است تمام آن حرف ها صرفاً گفت وگویی دوستانه بوده است.

در چنین شرایطی، یک پرسش جدی مطرح می شود: قول وقرارهایی که در دوران نامزدی و مراسم بله برون گذاشته می شوند، تا چه اندازه پشتوانه قانونی دارند و آیا بهتر نیست توافقات مهم پیش از ازدواج به صورت رسمی ثبت شوند؟ نامزدی؛ وعده ازدواج یا تعهد قانونی؟ در نگاه نخست، ممکن است تصور شود وقتی دو خانواده بر سر ازدواج توافق کرده اند، دیگر بازگشت از تصمیم دشوار یا حتی غیرممکن است.

اما قانون مدنی چنین برداشتی ندارد.

ماده 1035 قانون مدنی به روشنی بیان می کند که وعده ازدواج، حتی اگر همراه با پرداخت تمام یا بخشی از مهریه باشد، رابطه زوجیت ایجاد نمی کند.

به همین دلیل، زن و مرد تا پیش از انعقاد عقد نکاح حق دارند از ازدواج منصرف شوند و نمی توان آنان را صرفاً به استناد نامزدی مجبور به تشکیل زندگی مشترک کرد.