فرش زیر پایم را می فروشم تا تو درس بخوانی

بعضی چیزهای خانه را نمی توان فقط با قیمت و کاربردشان فهمید.

یک فرش ممکن است سال ها دیگر استفاده نشود، اما هنوز نتوانیم آن را دور بیندازیم.

ممکن است جای پهن شدن نداشته باشد، اما هنوز جای خودش را در حافظه خانه حفظ کرده باشد.

عصر ایران ؛ فردین علیخواه  ـ  پس از ازدواج، وقتی پدر و مادرم برای اولین بار به خانه مان آمدند، پدرم بیشتر از آنکه به دیوارها و وسایل خانه نگاه کند، زیرچشمی کف خانه را ورانداز می کرد.

چند روز بعد تلفن کرد و گفت: کف خانه ات را دیدم که لخت بود و ناراحت شدم.

پول بدهم بروی و فرش بخری؟ برای من و همسرم کف خانه لخت نبود.

اتفاقاً همین را دوست داشتیم.

سرامیک ها را انتخاب کرده بودیم و دوست داشتیم بخشی از کف دیده شود.

 فرش نکردن همه جای خانه تصمیمی درباره زیبایی خانه بود، نه نشانه ای از نداشتن پول.

اما برای پدرم کف خانه معنای دیگری داشت.

برای او خانه ای که کفَش خالی باشد، انگار هنوز چیزی کم دارد.

من در آن سطح خالی، زیبایی و انتخاب می دیدم و پدرم در آن، کمبود و ناتمام بودن خانه را.

یکی از چیزهایی که اشیای خانه را جالب می کند همین است: آنها حتی وقتی قرار نیست چیزی بگویند درباره خانه حرف می زنند.

 خانه والدین من تا سال ها مبل نداشت.