بمب اتمی و اینکه به کجا می رویم؟ یا «دلیل المتحیرین»!

از فحوای برخی اظهارنظرها و مواضع جریان های سیاسی، گاهی نشانه هایی از الگوهایی به چشم می خورد که چندان امیدوارکننده نیست.

اگر برداشت من اشتباه نباشد، - این روزها، در فضای مبهم و فرساینده نه جنگ، نه صلح و در میان انبوهی از دغدغه ها و اشتغالات ذهنی، دو موضوع بیش از هر چیز ذهن من و احتمالاً بسیاری از هم وطنانم را به خود مشغول کرده است: نخست، توصیه ها و زمزمه هایی که این روزها درباره ضرورت تولید سلاح هسته ای به گوش می رسد؛ و دوم، افق پیش روی کشور و الگویی که قرار است ایران آینده بر اساس آن ساخته و اداره شود.

در موضوع دوم، پرسش اساسی من این است: ایران آینده قرار است شبیه کدام کشور باشد؟ الگوی مطلوب ما برای نظام سیاسی، اجتماعی و اقتصادی چیست؟ نسبت حکومت با مردم چگونه تعریف می شود؟ قرار است چه کیفیتی از زندگی، رفاه، آزادی و امنیت برای شهروندان فراهم شود؟ و جایگاه ایران در مناسبات منطقه ای و بین المللی چگونه خواهد بود؟ در سال های نه چندان دور، یکی از الگوهایی که از سوی برخی بزرگان و صاحب نظران مطرح می شد، الگوی ژاپن اسلامی بود.

البته در مقاطع مختلف، تعبیرها و الگوهای دیگری نیز در کلام و سیره بنیان گذار انقلاب، مسئولان ارشد نظام و اندیشمندان و صاحب نظران مطرح شده است؛ اما آنچه اهمیت دارد، وجود یک تصویر روشن از آینده و یک برنامه مش�