
هملت، خودِ انسان استاین نمایشنامه حقیقتی پیشگویانه دارد که فراتر از تاریخ است: آن کس که جهان برایش بی نهایت به نظر می رسد و خودش هیچ؛ کسی که تلخ کامیِ روحش را نسبت به پیامدهای اعمالش بی اعتنا کرده است ، کسی که به تماشای نمایش پناه می برد، چراکه آن را بهترین وسیله برای فاصله گرفتن از مصائب زندگی می داند؛ چنین کسی همان هملتِ واقعی است. عصر ایران ؛ جواد لگزیان ـ بودن یا نبودن، حرف در همین است. آیا بزرگواری آدمی بیش در آن است که زخم فلاخن و تیر بخت ستم پیشه را تاب آورد، یا آنکه در برابر دریای فتنه و آشوب سلاح برگیرد و با ایستادگی خویش بدان همه پایان دهد؟ مردن، خفتن یا نه بیش؛ و پنداری که ما با خواب به دردهای قلب و هزاران آسیب طبیعی که نصیب تن آدمی است پایان می دهیم؛ چنین فرجامی سخت خواستنی است. این کلمات، کلماتی آشناست از زبان هملت، قهرمان شکسپیر که بازتاب پرسش های ابدی آدمی است. هملت شاهزاده دانمارکی از سفر آلمان به قصر خود در هلسینبورگ روانه می شود تا در مراسم سوگواری پدر شرکت کند. شاه مقتول در قالب شبحی سراغ هملت می آید و از جفای برادر خود کلادیوس می نالد که چگونه همسر پادشاه زنی به نام گرترود را فریب داده و مرگ شاه نگون بخت را سبب شده است. برچسب ها: نمایشنامه - مراسم سوگواری - خود - فاصله گرفتن - پایان - تاریخ - ایستادگی |
آخرین اخبار سرویس: |