سرباز بی قرار صحنه

پرده صحنه فرو افتاد و مردی آرام گرفت که تئاتر را نه ابزار جلوه فروشی، بلکه محراب بندگی و میدان غیرت می دانست.

روزنامه آگاه نوشت: پرده صحنه فرو افتاد و مردی آرام گرفت که تئاتر را نه ابزار جلوه فروشی، بلکه محراب بندگی و میدان غیرت می دانست.

کوروش زارعی، بازیگر، کارگردان و مدیر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، یک شنبه هفدهم آبان 1405 در 54 سالگی و پس از چند سال جدال با بیماری، در منزل شخصی اش جان به جان آفرین تسلیم کرد و صحنه هنر ایران یکی از باوفاترین فرزندانش را از دست داد.

خبر را محمدرضا باقری، مدیر روابط عمومی حوزه هنری، کوتاه و تلخ اعلام کرد؛ اما خبر هر اندازه کوتاه، وزنی سنگین داشت؛ وزنی به سنگینی کارنامه ای پر از نقش های مانا، کاروان های نمایشی اربعین، هزاران جوانی که از دل مساجد پرورده شد و آثاری که مرزها را درنوردید.

او که در میناب زاده شده بود، با نقش لاوی در یوسف پیامبر به چهره ای شناخته شده در جهان اسلام بدل شد؛ اما آنچه او را از دیگر بازیگران جدا می کرد، زیست بی واسطه اش با هنر دینی، مردمی و انقلابی بود: احیای تئاتر بچه های مسجد، برپایی کاروان های نمایش اربعین و مدیریت مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری.

سه شنبه نوزدهم آبان، پیکر او در حوزه هنری بر دست هنرمندان رفت؛ بدرقه ای که نه پایان یک نام، که گشایش فصلی تازه در حافظه