درباره «محسن اودون»

محسن راستانی را «محسن اودون» هم صدا می کردند؛ شاید «محسن اودون» نامی باشد که مسیر علاقه راستانی را نشان می دهد، اما برای شناخت او کافی نیست.

- درباره محسن اودون محسن راستانی را محسن اودون هم صدا می کردند؛ شاید محسن اودون نامی باشد که مسیر علاقه راستانی را نشان می دهد، اما برای شناخت او کافی نیست.

شباهت در استفاده از پس زمینه سفید، نقطه آغاز مقایسه است، نه پایان آن.

سعید کیایی، عکاس و مستندساز، در یادداشتی با عنوان وقتی پرده سفید، سفید نمی ماند که برای انتشار در اختیار ایسنا قرار داده، نگاهی به پرتره هایی از محسن راستانی و ریچارد اودون داشته است.

در متن این یادداشت که در پی درگذشت محسن راستانی نوشته شده، می خوانیم: محسن راستانی را محسن اودون هم صدا می کردند؛ لقبی آشنا در میان عکاسان که از علاقه او به ریچارد اودون، عکاس بزرگ آمریکایی، خبر می داد.

اما شاید برای فهم راستانی باید از همین شباهت ظاهری عبور کرد؛ از پرده سفید، از آدم هایی که روبه روی دوربین می ایستند و از ترکیب بندی هایی که در نگاه نخست ساده به نظر می رسند.

پرده سفید در عکاسی، ظاهراً چیزی را پنهان نمی کند.

فقط محیط را کنار می زند تا آدم ها بهتر دیده شوند.

نه خانه ای باقی می ماند، نه خیابانی و نه منظره ای که هویت سوژه را برای ما توضیح دهد.