چرا ظرفیت پژوهشی در ایران به کاربرد صنعتی راه نمی برد ؟

حمایت از تیم های مشترک دانشگاهی و صنعتی زمانی اثربخش است که منابع، صرفاً به تولید پژوهش اختصاص نیابد، بلکه به آزمون و بهره برداری از راهکار نیز پیوند بخورد.

دانشگاه باید افق کاربرد و پایلوت را از ابتدا در طراحی پژوهش ببیند و صنعت نیز محیط واقعی آزمون و ارزیابی راهکار باشد.

عصر ایران ؛ الهه استاد آقایی ـ یک مطالعه علم سنجی درباره روند جهانی پژوهش های حوزه هوش مصنوعی در فاصله سال های 1991 تا 2020 نشان می دهد که ایران از نظر تعداد مقالات منتشرشده در این حوزه، در میان 10 کشور برتر جهان قرار داشته است.

همچنین، سهم ایران از مقالاتی که در میان 10 درصد پراستنادترین مقالات جهان قرار گرفته اند، در دوره های پنج ساله متوالی افزایش یافته و در فاصله سال های 2015 تا 2019، ایران را به جایگاه پنجم در میان کشورهای بررسی شده رسانده است.

این یافته ها نشان می دهند که ایران از ظرفیت پژوهشی قابل توجهی در حوزه هوش مصنوعی برخوردار بوده است.

با این حال، تولید دانش علمی لزوماً به توسعه فناوری و خلق ارزش اقتصادی منجر نمی شود.

پرسش اصلی این است که چرا بخشی از این ظرفیت پژوهشی، با وجود شکل گیری همکاری های صنعتی و تعریف پروژه های مشترک، به نتایج موردانتظار نمی رسد؟ پاسخ را باید در ویژگی های مسیر تبدیل پژوهش هوش مصنوعی به راهکار عملی جست وجو کرد.