تهرانی مقدم؛ پارسای بی ادعا

تهرانی مقدم را ما به نام موشک می شناسیم و آنانی که هم ترازش بودند یا بالاتر به خلوصش، به بی ادعایی اش تا جایی که آقای شهید او را «پارسای بی ادعا» نامیده بود و چه می نشیند این لقب روی نام تهرانی مقدم.

- در همه این سال ها بیشتر از آنکه نام تهرانی مقدم را شنیده باشیم، از صنعت موشکی شنیده ایم، از شهاب و خلیج فارس، از فاتح و خرمشهر و دیدیم که موشک های ایرانی در دو جنگ دوازده روزه و رمضان چه صاعقه ای شدند و آوار شدند بر سر متجاوزان و همه اینها از عزم او بود.

اویی که از همان روزهای جنگ هشت ساله یا دفاع مقدس خودمان عزمش جزم این شده بود که آستین ها را بالا بزند و ایران را خودکفا کند و چه زیبا انتخاب شد و شد فرمانده سازمان خودکفایی سپاه.

تهرانی مقدم شده بود نماد خودکفایی، صنعت موشکی برای خودش سری توی سرها درآورده بود.

همانی که اصلا روزی وجود نداشت حتی وقتی موشک هم بود برای هوا کردنش باید سازندگانش می آمدند و پرتابش می کردند.

مهندسی معکوس شده بود دستور کارش.

صنعت موشکی شد صنعت دفاعی ایران.

پهپاد پشت پهپاد، موشک پشت موشک با دوربردهای مختلف رفت توی لیست و همه اینها از سنگ بنایی بود که تهرانی مقدم گذاشت بی آنکه بگوید این کار را من کردم.

این از اراده من بود.