فاطمه (س)، تابلوی جست وجوی عدالت

حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) تنها شخصیتی متعلق به گذشته و موضوعی برای سوگواری تاریخی نیست؛ او نماد زنده عدالت خواهی و الگویی ماندگار برای انسان هایی است که در جست وجوی حقیقت و عدالت اند.

راز ماندگاری نام و یاد آن بانوی بزرگ را باید در همین حقیقت جست وجو کرد؛ اینکه چرا پس از گذشت بیش از هزار سال، همچنان سوگ فاطمیه زنده است و چه پیوندی میان این سوگواری و آرمان دیرپای عدالت خواهی انسان وجود دارد.

هرچه فکر کردم که از کجا آغاز کنم، دیدم اگر بخواهم از فضایل بگویم، پیش تر خوانده اید؛ اگر بخواهم تاریخ را بازگو کنم، پیش تر با آن اشک ریخته اید و اگر بخواهم مکررات را تکرار کنم، غارتگر وقت شریف شما شده ام.

از این رو، خواستم به اولین و اساسی ترین پرسش پاسخ دهم: چرا شیعه و بالاتر از آن، جامعه انسانی، هنوز پس از گذشت بیش از هزار و اندی سال، سوگوار بانویی است که در هزاره گذشته زیسته است؟مگر نه این است که با گذر سالیان، داغ ها سرد می شوند، آدم ها آرام می گیرند، رنج ها کمرنگ می شوند و در نهایت به اعلامیه ای بر دیوار یا فصلی فراموش شده در یک کتاب تاریخ بدل می گردند؟ پس چرا بعضی داغ ها چشمه جوشانند؟ چرا این جوشانندگی هرگز متوقف نمی شود، زمین ها را بارور می کند و در هر عصر، فکرهای تازه به میان می آورد؟1.