امروز با عُرفی : دشنام حلال است و شکرخند حرام است

مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین شیرازی ملقب به جمال الدین و متخلص به عُرفی از مشاهیر و شعرای قرن دهم هجری قمری در شیراز است.

به کمال فضل و دانش و لطیفه گویی و حاضرجوابی معروف است و طرزی مخالف مسلک قدما در شعر در پیش گرفته و غالباً در اثر کثرت تشبیهات و استعارات او، اصل مقصود در شعرش مبهم می ماند.

ما را به طرب موعظت و پند حرام استبر اهل محبت دل خرسند حرام است در مذهب ما تشنه لبان، شربت کوثربی چاشنی آن لب چون قند، حرام است ناصح مگشا لب که گنه کار نگردیدر شرع ملامت زدگان پند حرام است در آرزوی وصل که در باغ محبتچندین ثمر نخل برومند حرام است دارم هوس دیدن ماهی که به رویشغیر از نظر لطف خداوند حرام است محرومی یعقوب از آن است که بگزیدشرعی که در آن دیدن فرزند حرام است یا رب چه بلایی است که در مذهب خوباندشنام حلال است و شکرخند حرام است زندانی غم باش که در شرع محبتصیدی که نشد کشته درین بند حرام است عرفی بود از میکده ی درد قدح نوشآن باده ننوشد که بگویند حرام است