وقتی صدای ضبط صوت از زیر پتو می زد بیرون       

آن روزها بعضی از عشاق با همان تلفن های خانگی به هم زنگ می زدند.

گوشی را جلوی بلندگوی ضبط صوت می گذاشتند، ضبط را روشن می کردند و با هم به موسیقی گوش می دادند.

عصر ایران ؛ فردین علیخواه ــ در بعضی خانه ها، اگر به انباری یا مثل خانه های ما در گیلان به پشت بام بروید، هنوز می شود چند ضبط قدیمی پیدا کرد؛ ضبط های تک کاست و دوکاستی که زمانی جایی در میان زندگی داشتند و حالا به گوشه ای پرتاب شده اند.

گرد گرفته اند، رنگ بدنه شان پریده و شاید هم سال هاست کسی دکمه ای از آنها را فشار نداده است.

با این حال هنوز دور ریخته نشده اند.

هر بار که چنین ضبط هایی را می بینم، از خودم می پرسم: به راستی چه چیزی جای آنها را در خانه ها گرفته است؟ برای فهمیدن سرگذشت ضبط صوت، فقط نباید به خود این دستگاه نگاه کنیم.

باید ببینیم در خانه کجا قرار می گرفت، چه کسی آن را روشن می کرد، چه کسانی دورش جمع می شدند و صدایی که از آن بیرون می آمد چه تغییری در فضای خانه ایجاد می کرد.

پژوهش ها درباره تاریخ فناوری صوتی در خانه نیز نشان داده اند که وسایل صوتی را نمی توان جدا از فضای خانه، چیدمان آن و روابط میان اعضای خانواده فهمید (پرچارد، 2017).

ضبط صوت فقط وسیله ای برای شنیدن موسیقی نبود؛ جایی در خانه داشت و با آدم های خانه نسبت پیدا می کرد.