خانه و کتابخانه مجتبی مینوی را دریابید!

خسارتی که کتاب ها دیده اند دیگر جبران پذیر نیست.

این کتاب های کهن بی نظیر را دیگر نمی شود از بازار خرید و جای گزین نسخه های پیشین کرد.

مینوی اگر زنده می بود و چنین فاجعه ای را می دید لابد از غصه سکته می کرد.

عصر ایران ؛ دکتر محمد دهقانی- نویسنده و مترجم و عضو پیشین هیأت علمی دانشگاه تهران- از آنچه بی اعتنایی پژوهشگاه علوم انسانی و وزارت علوم به یکی از مهم ترین زیرساخت های فرهنگی کشور- خانه و کتابخانه و مرکز اسناد استاد مجتبی مینوی- خوانده، انتقاد کرد.

او نوشته است: من آنجا کاره ای نیستم.

یکی از اعضای هیئت امنای فعلی کتابخانه ام که برحسب احساس وظیفه ی علمی و اخلاقی و میهنی خود سال هاست که به یاری جمعی از همکاران علاقه مند دانش دوست قدری از وقت و توان خود را صرف تحقیق در این کتاب ها و اسناد و باز شناساندن آنها به جامعه ی علمی کشور کرده ام.

هیچ اختیاری هم برای اداره ی آن کتابخانه ندارم.

اداره و نگهداری و محافظت از آنجا به عهده ی پژوهشگاه علوم انسانی و در نهایت وزارت علوم است.

در ایام جنگ که نگران کتابخانه بودم و شهر سراسر تعطیل بود روزی سرزده به آنجا رفتم و متوجه شدم بر اثر بمباران آسیب هایی به پنجره ها و تهویه ها وارد شده است، ولی کتاب ها و اسناد خوشبختانه سالم مانده بودند.