از آگاهی تا رفتار؛ حلقه گمشده صرفه جویی انرژی کجاست؟

پرسش نهایی این نیست که کدام برنامه درصد بزرگ تری اعلام کرده است.

معیار اعتبار برنامه ها این است که کدام مداخله با هزینه کمتر، صرفه جویی بیشتر و پایدارتری را بدون آسیب به رفاه و ایمنی ایجاد می کند.

عصر ایران ؛ حمید خدری ـ دکترای مدیریت صنعتی مکث: نویسنده در این سلسله یادداشت ها که هر کدام مستقل از دیگری است، می کوشد با نگاهی تازه به پیوند توسعه و انرژی در ایران و جهان، زمینه ای برای آگاهی بخشی عمومی فراهم آورد.

یادداشت پیش رو،سیزدهمین شماره از این مجموعه است.

سخن اول: گاهی برای کاهش مصرف انرژی در ایران و هرکشوری دیگر؛ پیش از آنکه به تجهیزات گران قیمت یا سیاست های محدودکننده فکرکنیم، باید به یک پرسش ساده پاسخ دهیم: چرا دانستن ضرورت صرفه جویی و آگاهی، همیشه به صرفه جویی مطلوب منجر نمی شود و چرا صرفه جویی کمتر در انرژی الزاما بیانگر شکست نیست؟ ابتدا توجه مخاطبان یادداشت را به دو پژوهش مهم از چند پژوهشگر حوزه سیاست گذاری انرژی و اقتصاد رفتاری جلب می کنم.

پژوهش آلکات و راجرز (2014) درباره برنامه اپاور در آمریکا نشان می دهد که ارسال گزارش هایی شامل بازخورد مصرف، مقایسه با خانوارهای مشابه و توصیه های عملی، مصرف برق را به طور میانگین حدود دو درصد کاهش داده است.