بازی خطرناک با دکترین هسته ای

قدرت ملی فقط در برخورداری از ظرفیت های راهبردی خلاصه نمی شود.

هنر تبدیل این ظرفیت ها به مزیت پایدار و پرهیز از تبدیل آن ها به منشأ آسیب پذیری هم بخشی از قدرت است.

قادر باستانی تبریزی روزنامه اعتماد  در روزهای اخیر، ناگهان همه تریبون ها به بحث درباره تغییر دکترین هسته ای و ضرورت ساخت بمب اتمی روی آورده اند.

گویی یک تصمیم راهبردی در حال تبدیل شدن به مطالبه ای عمومی است و قرار است با تکرار مداوم آن، زمینه پذیرش اجتماعی و سیاسی اش فراهم شود.

واقعا این موج گفتاری چه نسبتی با منافع ملی دارد و چه کسی از آن سود می برد؟ به گمان من، این رویکرد هیجانی هرچه باشد، به سود امنیت کشورمان نیست و لابد به تکمیل سناریویی کمک می کند که دشمن برای امنیتی سازی بیشتر ایران و توجیه دور بعدی تقابل سخت به آن نیاز دارد.

امنیت ایران را نباید بر ترس دیگران از ایران بنا کرد.

اگر نظام به هر دلیلی به این جمع بندی برسد که در دکترین هسته ای خود تجدیدنظر کند، بعید است برای اتخاذ چنین تصمیمی به این همه مقدمه چینی رسانه ای و اظهارنظرهای پراکنده نیاز داشته باشد.

اگر هم چنین تصمیمی وجود ندارد، چرا باید با تکرار یک مطالبه پُرهزینه، دنیا را به سمتی سوق دهیم که انگار ایران در آستانه عبور از آستانه تسلیحات هسته ای قرار گرفته است؟ در هر دو حالت، این هیاهو پرسش برانگیز