تجمعات خیابانی؛ از شور جمعی تا افق ملی

انسجام اجتماعی را هم نباید با یکسان سازی جامعه اشتباه گرفت.

جامعه منسجم، جامعه ای نیست که در آن همه مثل هم بیندیشند، اختلاف ها را پنهان کنند یا صدای منتقدان برای حفظ وحدت خاموش شود.

- تجمعات شبانه جلوه ای از ایستادگی و فرصتی برای تقویت روحیه مسئولان بوده، آن هم در شرایطی که کشورمان با تهدیدات مستمر دشمن روبه روست.

حضور خیابانی، هرقدر پُرشور و گسترده، به خودی خود نشان نمی دهدکه شکاف های اجتماعی کاهش یافته، اعتماد عمومی ترمیم شده یا گروه های مختلف جامعه خود را در سرنوشتی مشترک سهیم می دانند.

تفاوت میان این دو آن است که انسجام درون گروهی بر اشتراکات یک طیف استوار است، اما همبستگی ملی به یک نقطه مشترک میان همه ایرانیان نیاز داردکه در شرایط جنگی، باید ایران و دفاع از تمامیت ارضی آن باشد.

ایرانیان با وجود تفاوت های سیاسی و فکری، نگران سرنوشت کشورند، با مداخله و تجاوز نظامی آمریکا و اسراییل مخالف اند و از ایران دفاع می کنند.

بخش بزرگی از این سرمایه اجتماعی می توانست در تجمعات شبانه نیز حضور پیدا کند، به ویژه اگر از همان ابتدا نشانه های روشنی از تلاش برای شکل دادن به اجماعی ملی، فراتر از مرزبندی های سیاسی، دیده می شد.

با گذشت زمان، تجمعات به تدریج چهره ای یکدست تر پیدا کرد.