زن پوشی؛ پناهگاه کمدی های بی قصه

زن پوشی در تاریخ کمدی، چه در سینمای جهان و چه در سینمای ایران، سابقه ای طولانی دارد.

تغییر ظاهر، جابه جایی هویت و قرار گرفتن شخصیت در موقعیتی خلاف عادت، بالقوه می تواند زمینه ساز طنز باشد اما وقتی به نتیجه می رسد که از دل یک ضرورت دراماتیک بیرون بیاید و در پیش برد قصه نقشی اساسی ایفا کند.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- در سینمای کمدی ایران، بعضی تمهیدات به قدری تکرار می شوند که به جای آنکه ابزار روایت باشند، خود به هدف بدل می شوند.

گویی فیلمساز پیش از آنکه قصه ای برای گفتن داشته باشد، به دنبال موقعیتی می گردد که بتواند از آن خنده بیرون بکشد و مخاطب را به سالن سینما بکشاند.

زن پوشی یکی از همین تمهیدات است؛ شگردی که روزگاری می توانست در خدمت خلق موقعیت های کمیک قرار بگیرد، اما حالا در آثاری چون خانوم والده بیش از آنکه نشانه خلاقیت باشد، به علامتی از فقر ایده و ناتوانی در قصه گویی تبدیل شده است.

مسأله نه خود این شگرد، بلکه پناه بردن به آن برای پوشاندن خلأهایی است که در لایه های زیرین فیلمنامه وجود دارد.

زن پوشی در تاریخ کمدی، چه در سینمای جهان و چه در سینمای ایران، سابقه ای طولانی دارد.

تغییر ظاهر، جابه جایی هویت و قرار گرفتن شخصیت در موقعیتی خلاف عادت، بالقوه می تواند زمینه ساز طنز باشد؛ به ویژه وقتی این تغییر، مناسبات اجتماعی، �