نقطه بی بازگشت کوبا

 برآورد رسمی می گوید تا سال 2050 حدود یک سوم جمعیت بالای 60 سال خواهند بود.

مهم تر اینکه مهاجرت فقط جمعیت را کم نکرده، بلکه پزشکان، معلمان و سایر متخصصان را نیز خارج کرده است.

این مسئله کوبا را نسبت به بحران دهه 1990 آسیب پذیرتر کرده است؛ زیرا آن زمان کشور فقیر شد، اما بخش بزرگی از سرمایه انسانی همچنان در داخل باقی ماند.

ویل فریمن در یادداشتی در فارن افرز به تاریخ 17 سپتامبر 2026 به وضعیت نابسامان کوبا پرداخته است.

فریمن وضعیت کوبا را با تعبیر آنارشی اقتدارگرایانه توصیف می کند: دولتی که همچنان می تواند اعتراض را سرکوب کند، اما به طرز فزاینده ای قادر نیست خدمات عمومی و نظم اجتماعی را تامین کند.

 بیمارستان ها با کمبود دارو و تجهیزات مواجه اند، دستمزد پایین پزشکان موجب مهاجرت و خروج آنها از حرفه شده و شاخص های سلامت، از جمله مرگ ومیر نوزادان، بدتر شده اند.

هم زمان جرم و سرقت افزایش یافته و پلیس در بسیاری از مناطق کمتر حضور مؤثر دارد.

قطع برق های چندروزه، وضعیت مدارس و مشکلات آب نیز نشانه های دیگری از تضعیف ظرفیت دولت اند.

تحریم های آمریکا بحران را تشدید کرده اند، اما نویسنده مسئولیت را فقط متوجه واشنگتن نمی داند.

بحران اقتصادی کوبا سال ها پیش از تحریم های جدید آغاز شده بود؛ اقتصاد از سال 2020 دست کم 15 درصد کوچک شده است.