برقی ها آمدند، اما مردم چرا نمی خرند؟

قرار بود خودرو های برقی بخشی از آینده بازار ایران باشند؛ کم مصرف، بی صدا، بدون آلایندگی اگزوز و با فناوری ای که صنعت خودرو جهان سال هاست به سمت آن حرکت کرده است.

- مهم ترین سؤال برای مشتری ایرانی ساده است: اگر شارژ ماشینم تمام شود، کجا باید شارژش کنم؟ همین سؤال شاید بیشتر از هر تبلیغی وضعیت فعلی بازار را توضیح دهد.

در سال های گذشته شبکه شارژ کشور به تدریج در حال توسعه بوده و حتی در تیرماه 1405 اعلام شد که از ابتدای سال 1404 برای احداث 223 ایستگاه شارژ در جایگاه های سوخت مجوز صادر شده و 27 ایستگاه به بهره برداری رسیده است.

این اتفاق از نظر توسعه زیرساخت مثبت است، اما فاصله میان چند ده ایستگاه فعال و شبکه ای که بتواند نیاز یک ناوگان بزرگ برقی را در سراسر کشور پاسخ دهد، همچنان قابل توجه است.

  مشکل فقط تعداد شارژر نیست؛ محل قرارگیری، توان شارژ، استاندارد اتصال، قابلیت اطمینان و زمان انتظار نیز اهمیت دارد.

برای یک خودروی بنزینی، مسئله سوخت گیری تقریباً ساده است؛ چند دقیقه توقف می کنی، باک را پر می کنی و راه می افتی.

اما در خودروی برقی، زمان شارژ بخشی از برنامه سفر است.

اگر شارژ سریع در دسترس باشد، وضعیت قابل مدیریت تر است، اما اگر شارژر خراب باشد، صف وجود داشته باشد یا خودرو به شارژر سازگار دسترسی نداشته باشد، مسئله کاملاً متفاوت می