وقتی اجاره نشینی فقط سقف بالای سر نیست

خانواده ای که ناچار است برای پرداخت اجاره، محله اش را عوض کند، در واقع بخشی از سرمایه اجتماعی خود را نیز جابه جا یا از دست می دهد.

این سرمایه در روابط روزمره، اعتماد میان همسایه ها، شناخت متقابل و احساس تعلق به مکان ساخته می شود و با سکونت های کوتاه مدت و ناپایدار دشوارتر شکل می گیرد.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- در سال های اخیر، بحران مسکن در تهران از یک مسئله اقتصادی به مسئله ای اجتماعی و حتی فرهنگی تبدیل شده است.

  افزایش اجاره بها و کاهش قدرت خرید خانوارها، برای بسیاری از مستأجران فقط به معنای پرداخت سهم بیشتری از درآمد برای مسکن نیست؛ بلکه به معنای تغییر محله، از دست دادن شبکه های اجتماعی، محدود شدن انتخاب های زندگی و دشوارتر شدن تصور آینده است.

  در چنین زمینه ای، کتاب ولی خانه من نیست؛ مردم نگاری زیست فرهنگ اجاره نشینی در شهر تهران نوشته هانیه بنی هاشمی، تلاش می کند از پشت آمارهای بازار مسکن عبور کند و به تجربه زیسته کسانی نزدیک شود که هر سال با پرسش ماندن یا رفتن مواجه اند.

این کتاب از سوی انتشارات مردم نگار منتشر شده و حاصل پژوهشی مردم نگارانه است که زندگی مستأجران تهرانی را از خلال مصاحبه، مشاهده و داده کاوی فضای مجازی بررسی می کند.