نگاهی به کارنامه و سبک روایی احمد آرام؛ رازهای مگوی جنوب در ضیافت سوررئالیسم

نگاهی به کارنامه و سبک روایی احمد آرام؛ رازهای مگوی جنوب در ضیافت سوررئالیسم عصرایران ؛ الهام بهروزی - شلوغی ها و مشغله های روزمره گاه چنان پی درپی می آیند که آدمی را از احوال دور و برش غافل می کنند.

چهارشنبه هفته پیش بود که خیلی اتفاقی استوری عبدالرحمن برزگر، نویسنده و هنرمند هم استانی را باز کردم؛ فیلمی کوتاه و صمیمانه از خودش و استاد احمد آرام بود که این روزها در بستر بیماری است.

ورای اینکه آرام در همه این دهه ها کوشید با خلق آثاری درخشان، سهمی منحصربه فرد در بازنمایی ظرفیت های داستانی بوشهر و فرهنگ غنی این دیار ایفا کند، حق استادی بی چون وچرایی نیز بر گردن نگارنده دارد؛ چراکه سال ها پیش، الفبا و جسارت داستان نویسی را در محضر او مشق کرده ام.

 دیدن آن تصویر کوتاه، تلنگری بود برای یادآوری جایگاه مردی که نامش با هویت ادبی و هنر نمایش این دیار گره خورده است.

امیدوارم که بیش از پیش متوجه این گنجینه های زنده باشیم و قدرشان را پیش از حسرت های فردا بدانیم.

احمد آرام راه پرپیچ وخمی را در ساحت نوشتن پیمود.

او هنرمندی چندوجهی است که در نقاشی، گویندگی، صحنه تئاتر و نمایشنامه نویسی دستی توانا دارد، اما به گواه بسیاری از صاحب نظران ادبی، عمده تشخص و جایگاه رفیع ادبی او وامدار داستان هایش است.