چرا در میان لکه ها و ابرها، چهره می بینیم؟

انسان ها در دوره ها و فرهنگ های گوناگون، شکل های آشنا را در ابرها، ستاره ها و اشیای روزمره دیده اند.

امروز هم عکس پریزهایی که شبیه صورت به نظر می رسند، در شبکه های اجتماعی دست به دست می شوند.

تا به حال شده در نقش ونگار کاشی ها یا لکه های روی میز، چهره ای آشنا ببینید؟ یا شاید یک پریز برق شبیه صورتی خشمگین یا خندان به نظر برسد و لکه های ابر، تصویر حیوانی را به ذهن بیاورند.

این تجربه که در آن مغز ما در شکل های بی جان و تصادفی، چهره یا الگو پیدا می کند، پدیده ای طبیعی به نام پاریدولیا است.

دانشمندان می گویند این اتفاق ساده یک خطای دید نیست، بلکه بخشی از هوشمندی مغز و سیستم بقای ماست که از دوران تکامل به ما رسیده است.

  صبح جمعه وقتی هنوز کامل هوشیار نشده اید به سرویس بهداشتی می روید، احساس می کنید در نقش و نگارهای کاشی روبرویتان کسی به شما نگاه می کند، به آشپرخانه که می آیید چشمتان به الگوهای تصادفی کف فوم قهوه یا لکه های روی میز چوبی می افتد، انگار یک صورت کوچک و خندان از دل آن نقش ونگارها به شما زل زده است.

شاید اول فکر کنید دچار خطای دید شده اید و یا شاید هم لبخندی بزنید و به سادگی از کنار این خیال پردازی بگذرید.

اما آیا تا به حال از خودتان پرسیده اید چرا مغز ما اصرار دارد در هر چیز بی جان و تصادفی، چهره ای انسانی یا حیوانی پیدا کند؟�