ناجی های بی پناه: پرستاران شایسته عدالت اند نه نیازمند تمجید و تشکر!

پشت هر روپوش سفید، یک زندگی هست.

مادری که شب ها نیست تا برای فرزندش قصه بخواند.

دختری که شام عید را کنار پدر و مادرش نیست.

همسری که تقویم شیفت ها را از تقویم مناسبت های خانوادگی مهم تر می داند.

- ناجی های بی پناه: پرستاران شایسته عدالت اند نه نیازمند تمجید و تشکر! پشت هر روپوش سفید، یک زندگی هست.

مادری که شب ها نیست تا برای فرزندش قصه بخواند.

دختری که شام عید را کنار پدر و مادرش نیست.

همسری که تقویم شیفت ها را از تقویم مناسبت های خانوادگی مهم تر می داند.

   *محسن مرادی  ساعت سه بامداد است.

در راهروی بخش داخلی یکی از بیمارستان های اهواز، کولر قدیمی می غُرد و هوا با این که مرداد نیست، سنگین است.

پرستاری که سی وچند ساله است، پنجمین شیفت شبش را پشت سر هم می گذراند.

دستش را به دیوار تکیه می دهد، چشم هایش را چند ثانیه می بندد و بعد صدایی از اتاق شماره هفت بلند می شود.

چشم ها باز می شود، کفش ها دوباره روی کاشی ها می دوند.

هیچ کس این چند ثانیه را ندیده است؛ هیچ جا هم ثبت نمی شود.

کسی که خوزستان را از نزدیک ندیده باشد، شاید فکر کند گرما فقط یک خبر است: اهواز 50 درجه .

اما برای پرستاری که باید با گان و ماسک و گاهی دو لایه دستکش ساعت ها کنار تخت بیماران یا در استیشن بایستد، گرما یعنی عرقی که زیر لباس می نشیند، سرگیجه ای که نباید بروز داد و تشنگی ای