خزر کوچک می شود و سهم ایران هنوز روی میز مذاکره است

تصویر خزر در ذهن ایرانیان معمولاً با ساحل، ماهیگیری، بندر، جنگل های شمال و شهر های گردشگری گره خورده است.

اما اگر همین تصویر را چند متر از سطح آب پایین تر ببریم، - ماجرا فقط تغییر چهره ساحل نیست.

خزر در حال کوچک شدن است و هم زمان، بخش مهمی از حقوق مربوط به بستر و منابع زیرزمینی آن هنوز میان کشور های ساحلی تعیین تکلیف نشده است.

ایران در یکی از پیچیده ترین قسمت های این معادله ایستاده؛ کوتاه ترین خط ساحلی را در میان پنج کشور دارد، ساحلش شکلی مقعر دارد، در بخش جنوبی با عمیق ترین آب های خزر روبه روست و هنوز در مرز های بستر دریا با جمهوری آذربایجان و ترکمنستان به توافق نهایی نرسیده است.

حالا یک تحول تازه هم به این معادله اضافه شده: دولت در سال 1405 لایحه تصویب کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر را دوباره به مجلس فرستاده است.

تا پایان شهریور 1405، بررسی این لایحه در مجلس ادامه داشت و هنوز تصویب نهایی آن اعلام نشده بود.

این اتفاق به خودی خود به معنای واگذاری بخشی از دریای خزر نیست؛ اما اهمیتش کمتر از این هم نیست.

کنوانسیون 2018 سهم مشخصی برای ایران تعیین نمی کند و مرز نهایی بستر دریا را نیز ترسیم نکرده است.

مسئله دقیقاً همین جاست: بخش هایی از مهم ترین پرونده حقوقی خزر هنوز به مذاکرات بعدی میان کشور های ساحلی موکول شده اند.