آنچه استاد شجریان نخواند، از آنچه خواند مهم تر بود

شجریان هرجا حس کرد شنیده شدنش به قیمت تن دادن به شرایطی است که به آن باور ندارد، ترجیح داد شنیده نشود.

  - شجریان هرجا حس کرد شنیده شدنش به قیمت تن دادن به شرایطی است که به آن باور ندارد، ترجیح داد شنیده نشود.

  عصر ایران ؛ نهال موسوی - امروز اول مهر ماه سالروز تولد استاد محمدرضا شجریان است، هرچه فکر کردم دیدم از یک زاویه به او کمتر پرداخته شده است! آنچه از محمدرضا شجریان معمولا روایت می شود، تاریخ صدای اوست.

ردیف، آوازهای ماندگار، همکاری با محمدرضا لطفی و پرویز مشکاتیان و .

و مهمتر و فراگیرتر از همه عنوان استاد .

اما شاید بخش واقعی تر شخصیت او را نه در آنچه خواند، بلکه در آنچه نخواند و در جاهایی که نخواست بخواند بتوان یافت.

  زندگی هنری استاد شجریان، اگر از این زاویه بازخوانی شود، مجموعه ای از قطع ارتباط های عمدی است، لحظه هایی که او ترجیح داد ساکت بماند، نه از سر عجز و قهر، بلکه از سر محاسبه ای اخلاقی درباره اینکه صدایش در کجا و برای چه شنیده شود.

نخستین بار در سال 1356، در نقطه اوج فعالیت حرفه ای اش، از خوانندگی در رادیو و تلویزیون کنار کشید.

اعتراض او به شیوه برخورد نهادهای رسمی با هنرمندان موسیقی اصیل بود.

به این که سازمانی که می توانست بستر اعتلای موسیقی ایرانی باشد، هنرمند را در جایگاهی پایین تر از شانش قرار می داد.