قهرمانی به چه قیمتی؟

این رهبر سیاسی که با دستان خالی ولی با قلبی مالامال از ایمان و توکل بر حضرت حق ـ تبارک و تعالی ـ برای اصلاح جان ها و جوامع قیام لله خود را آغاز کرد، - پس از هشت سال دفاع مظلومانه و سرفرازانه ملت ایران در برابر تجاوز وحشیانه ارتش صدامی، با حمایت ­های گسترده و علنی و بی­ شرمانه منطقه ­ای و جهانی که به صورت اقتصادی، تسلیحاتی و سیاسی تقدیم متجاوز می شد، امام خمینی(ذه) بر اساس گزارشات و نظرات کارشناسی مسئولان ارشد سیاسی و نظامی، قطعنامه 598 را پذیرفتند.

اما این در حالی بود که امام به عنوان زبان گویای ملت ایران و جوانان رزمنده این ملت بارها اعلان کرده بودند که ما به رغم مظلومیتی که داریم، برای رفع فتنه، کمر متجاوز را خواهیم شکست و تا او را تنبیه نکنیم و مایه عبرت دیگران نسازیم از پای نخواهیم نشست.

اما آن رهبر خردمند و الهی با وضعیتی مواجه شد که حفظ مصلحت ملت و کشور و انقلاب حکم می ­کرد با آتش ­بس موافقت کند و قطعنامه را بپذیرد.

آیت الله هاشمی رفسنجانی(قدس سره) جلسه مسئولان عالی رتبه کشور با امام را چنین گزارش می کند: ما گفتیم الآن دیگر راهی نمانده و نمی توانیم بجنگیم.

با شرارت های هوایی، الآن میدان دست عراق است که می تواند تهران را هم بمباران شیمیایی کند و شما نمی توانید کاری کنید.