گیلگمش، اصغر فرهادی و حسرت یک سه گانهٔ انکیدویی

در عصر هوش مصنوعی دیگر گیلگمش شاهِ بر تخت نشسته نیست، بلکه این انکیدو و ایده است که فرمانروا خواهد بود.

حتی در پایان حماسهٔ گیلگمش نیز به وضوح می بینیم که پس از مرگ انکیدو، - در عصر هوش مصنوعی دیگر گیلگمش شاهِ بر تخت نشسته نیست، بلکه این انکیدو و ایده است که فرمانروا خواهد بود.

حتی در پایان حماسهٔ گیلگمش نیز به وضوح می بینیم که پس از مرگ انکیدو، گیلگمش به صورت استعاری با مرگ و پایان خویش روبه رو می شود و در سوگ او سوگواری شگفتی می کند.

عصر ایران؛ احمد آمانی - داستان های موازی فیلمی خوش ساخت، در سطح استانداردهای جهانی و جذاب است؛ فیلمی که با جرات می توان گفت تکنیکی ترین فیلم فرهادی است.

اما همین توان اجرایی خیره کننده، ناتمامی روایتش را دردناک تر می کند.

فرهادی جهانی جذاب و استادانه ساخته، اما ایده های درخشان آن فرصت نمی یابند تا تمام قامت بایستند.

مسئله کمبود ایده نیست؛ وفور ایده هایی است که پیش از رسیدن به عمق، جای خود را به یکدیگر می دهند.

حاصل، تناقضی عجیب است: فیلمی خوش ساخت که می تواند تماشاگر را در پایان، نه با پرسشی زنده، بلکه با احساس ناتمام ماندن تجربه تنها بگذارد.

سه ایده، بیش از همه، در فیلم توجه را به خود جلب می کنند.