از کافه تا پیاده رو؛ شهروندان برای قدم زدن در شهر به «مجوز» نیاز دارند؟

ماده 2 قانون مجازات های اسلامی، جرم را رفتاری اعم از فعل یا ترک فعل می داند که قانون برای آن مجازات تعیین کرده باشد، بنابراین قدم زدن، حضور در خیابان، - از کافه تا پیاده رو؛ شهروندان برای قدم زدن در شهر به مجوز نیاز دارند؟ ماده 2 قانون مجازات های اسلامی، جرم را رفتاری اعم از فعل یا ترک فعل می داند که قانون برای آن مجازات تعیین کرده باشد، بنابراین قدم زدن، حضور در خیابان، نشستن در کافه یا نداشتن مقصد مشخص، به خودی خود عنوان مجرمانه ندارد.

روزنامه اعتماد نوشت: اگر مساله، سد معبر است، قانون برای حل آن حکم و سازوکار مشخص دارد.

اما پرسش اساسی تر این است: آیا شهروند برای قدم زدن در خیابان، نشستن در کافه یا صرف حضور در یک فضای عمومی، باید دلیل و مقصد خود را به پلیس اعلام کند؟ پاسخ حقوقی را باید باتوجه به یک اصل ساده آغاز کرد؛ هر محدودیتی بر آزادی شهروندان نیازمند مبنای قانونی است.

ماده 2 قانون مجازات های اسلامی، جرم را رفتاری اعم از فعل یا ترک فعل می داند که قانون برای آن مجازات تعیین کرده باشد، بنابراین قدم زدن، حضور در خیابان، نشستن در کافه یا نداشتن مقصد مشخص، به خودی خود عنوان مجرمانه ندارد.

ممکن است فردی بارها در یک خیابان قدم بزند و اصلا مقصدی جز قدم زدن نداشته باشد.