نمی شناسمت ولی جانم را فدایت می کنم... 

هفتم مهر، روز آتش نشان است؛ روز کسانی که صدای آژیر برایشان آغاز یک مأموریت است.

وقتی همه از منطقه خطر دور می شوند، آن ها هستند که باید با تجهیزات محدود به قلب حادثه بزنند؛ - /گزارش/  نمی شناسمت ولی جانم را فدایت می کنم.

  خوزستان (ایسنا) - هفتم مهر، روز آتش نشان است؛ روز کسانی که صدای آژیر برایشان آغاز یک مأموریت است.

وقتی همه از منطقه خطر دور می شوند، آن ها هستند که باید با تجهیزات محدود به قلب حادثه بزنند؛ از حریق و انفجار تا امدادرسانی در بمباران و آماده باش های طولانی و بی مرخصی.

در روزهایی که جنگ، نفس ها را در سینه ها حبس کرده بود و هر لحظه ممکن بود خبری تلخ از گوشه ای برسد، آتش نشان ها نه فقط با شعله های آتش، که با اضطراب، کمبود تجهیزات، فرسودگی ماشین ها، خستگی جسمی و نگرانی خانواده ها می جنگیدند.

  به مناسبت روز آتش نشان امروز پای حرف هایی نشستیم که کمتر شنیده می شود؛ از چند ماه آماده باش کامل و بی مرخصی، از پراکنده کردن ماشین ها در سطح شهر برای حفظ آمادگی در شرایط جنگی، از استرسی که به خانه و خانواده سرریز می شود، از حق جنگی که به آتش نشان ها تعلق نگرفت تا تجهیزات فرسوده و لباس های بی کیفیتی که حتی جان خود آتش نشان را به خطر می اندازد.