مأموریت ترکش

در میانه جنگ زمینی، شهادت را نه تنها رزمندگان جبهه که خیلی وقت ها مردمی که توی شهرها زندگی می کنند نیز به استقبال می نشینند چه برسد به جنگی که شهرها و خانه ها را نشانه گرفته است.

- آدم ها را نه به طول زندگی شان می سنجند نه به عرضش.

آدم ها را به چگونگی زندگی کردن شان می سنجند اما هستند این میان کسانی که طول زندگی شان کوتاه است و پیری و میان سالی نصیب شان نمی شود اما عرض زندگی شان زیاد است درست مثل زینب مقیمیان.

از 25 آذر 1358 تا 10 فروردین 1405 همه زمانی بود که به زینب داده بودند تا خودش را بسنجد.

تا هر آنچه در چنته دارد رو کند و زینب چه خوش درخشید در همه این سال ها که دست آخر موقع رفتن ترکش هایی مامور شدند تا او را نه به مرگ طبیعی که با شهادت راهی دیار باقی کنند.

آن روزها که خانواده تنکابنی آقای مقیمیان آمدن فرزندی را انتظار می کشید، هنوز از سونوگرافی های امروزی و تعیین جنسیت ها خبری نبود.

قدیمی ترها از روی حالت مادر حدس می زدند بچه دختر است و دختر که می آید رحمت خدا همه خانه را پر می کند.

و زینب شد همان مایه رحمت.

باران می آمد؛ از همان باران های شمال که انگار قُطر قطره ها را ضرب در ده کرده اند.

اول صدای خوردن شان به سقف شیروانی بلند می شود و بعد سیل راه می افتد توی حیاط و زینب با قطره های باران آمد.