عکس و مکث/ استادی که در حلقه شاگردانش ماندگار شد

استاد در مرکز تصویر است، اما معنای عکس تنها به او محدود نمی شود؛ حلقه شاگردان نیز به همان اندازه اهمیت دارد.

این جمع، تصویری از میل به آموختن است؛ از نسلی که هنوز برای شنیدن، فهمیدن و نشستن پای سخن یک معلم، وقت و حوصله دارد.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- بعضی عکس ها از لحظه ای معمولی آغاز می شوند، اما در گذر زمان، معنایی فراتر از قاب خود پیدا می کنند؛ از خاطره ای شخصی بیرون می آیند، به حافظه جمعی راه می یابند و سرانجام بر دیوارهای یک شهر می نشینند.

عکس محمدرضا شفیعی کدکنی در میان شاگردانش، از همین جنس است: تصویری از یک کلاس درس که به روایتی از نسبت استاد و شاگرد، شعر و زندگی، و دانایی و فروتنی بدل شده است.

در این عکس، شفیعی کدکنی نشسته است و شاگردانش گرداگرد او حلقه زده اند.

نه خبری از فاصله های رسمی و تشریفات معمول است و نه از آن هیبت سردی که گاه میان استاد و دانشجو دیوار می کشد.

آنچه دیده می شود، مرکزیتی است که نه با ارتفاع صندلی و میز، بلکه با نیروی دانایی و جاذبه کلام شکل گرفته است.

استاد در مرکز تصویر است، اما معنای عکس تنها به او محدود نمی شود؛ حلقه شاگردان نیز به همان اندازه اهمیت دارد.

این جمع، تصویری از میل به آموختن است؛ از نسلی که هنوز برای شنیدن، فهمیدن و نشستن پای سخن یک معلم، وقت و حوصله دارد.