پدافند ایران بعد از جنگ چه چیزی را باید عوض کند؟

 جنگ های هوایی چند سال اخیر یک واقعیت مهم را برای همه ارتش ها روشن کرده اند؛ دیگر نمی توان پدافند هوایی را فقط با تعداد سامانه های موشکی و برد موشک های رهگیر سنجید.

میدان نبرد به شبکه ای از رادارها، حسگرهای غیرفعال، سامانه های الکترواپتیکی، جنگ الکترونیک، موشک های کوتاه و بلندبرد، توپ های ضدهوایی، پهپادهای رهگیر و مراکز فرماندهی تبدیل شده است.

تجربه درگیری های اخیر ایران نیز همین مسئله را دوباره برجسته کرده است.

ارزیابی های منتشرشده درباره حملات آمریکا و اسراییل به ایران از هدف قرار گرفتن بخشی از رادارها، سامانه های پدافندی و مراکز مرتبط با شبکه دفاع هوایی خبر می دهند و هم زمان تهران در ماه های اخیر توسعه رادارها، سامانه های فرماندهی و کنترل و تجهیزات مقابله با جنگ الکترونیک را دنبال کرده است.

برای نمونه، ژانز در گزارش تازه خود از معرفی رادار البرز ، سامانه فرماندهی و کنترل برهان و نسخه جدید مرصاد-16 خبر داده و اعلام کرده ایران در آزمایش این سامانه ها روی مقابله با جنگ الکترونیک و اتصال سامانه ها به شبکه پدافندی تأکید کرده است.

مسئله اصلی برای ایران دیگر صرفاً ساخت یک سامانه موشکی جدید نیست.

اگر رادار کشف شود، مرکز فرماندهی از بین برود یا ارتباط میان کشف و شلیک مختل شود، حتی موشکی با برد و سرعت بالا نیز ممکن است نتوا