بیش فعالی سیاسی

در بستر این چرخش نظری، جریانی بالیده است که سیاست را نه صرفا عرصه ی تدبیر امور، بلکه نحوی گسست در نظم تثبیت شده و امکانی برای بازتوزیع صداها و جایگاه ها می داند، - یک آیا جامعه ی ایرانی امروز در مسیر بازگشت به دوران پیشا/پساسیاست است؟ دورانی که هنوز سیاست را به عده ای خاص نسپرده، و کنش گفتاری و رفتاری این عده ی خاص را مترادف سیاست فرض نکرده است، دورانی که امر سیاسی هنوز در کالبدهای خاص مفهومی و نظری و عملی تعین و تجسد نیافته است.

دورانی که سیاست، به تعبیر رانسیر، تلاش برابری جویانه هر فرد است، که به بیان لاکلاو، در همه ی شئون اجتماعی زندگی سرایت دارد.

دورانی که امر سیاسی، به تصریح شنتال موف، جنبه ای است که در هر جامعه ی بشری درون ماندگار است و وضع وجودی ما را تعیین می کند .

دورانی که سوژه ی سیاسی، به بیان لکان، یک فقدان است، و سوژه بودگی او دقیقاً در کثرت مواضع سوژه که یک عامل یا فاعل منفرد را می سازند، نهفته، یا به بیان دیگر، ایده ی فرد به مثابه موجود یکپارچه ی خودبسنده و مستقل از جامعه را کنار گذاشته شده و به جایگاهی متشکل از مجموعه ای از مواضع سوژه تبدیل شده است و روابط اجتماعی بر آن ثبت شده است - عضوی از اجتماعات بسیار و مشارکِ انبوهی از گونه های جمعی.