نقشه آوارگی تیم های فوتبال ایران/ فوتبالیست ها چمدان ها را محکم تر ببندند!

در فوتبال ایران، گاهی فاصله یک باشگاه با مفهوم «حرفه ای بودن» را نه در کیفیت بازیکنان، نه نام سرمربی و نه رقم قرارداد ها بلکه در یک پرسش می توان خلاصه کرد؛ - به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، امروز در فوتبال ایران تیم هایی داریم که برای مسابقه خانگی باید چمدان ببندند؛ از شهر خود خارج شوند، به ورزشگاهی در شهری دیگر بروند و در زمینی بازی کنند که قرار بوده خانه تیم دیگری باشد.

ماجرا زمانی عجیب تر می شود که بدانیم فوتبال ایران سال هاست عنوان حرفه ای را یدک می کشد و رقم قرارداد بازیکنان و مربیان به ده ها میلیارد تومان رسیده؛ با این حال، بخشی از همین تیم های حرفه ای هنوز برای ابتدایی ترین مؤلفه فوتبال حرفه ای، یعنی خانه ، با مشکل مواجه اند.

 این تناقض را اگر کنار هم بگذاریم، تصویر چندان خوشایندی به دست نمی آید: فوتبال ایران پولِ تیم داری دارد، اما هنوز در ساختن باشگاه مشکل دارد.

ورزشگاه خانه باشگاه است اشتباه بزرگی است اگر بحران ورزشگاه را صرفاً به کیفیت چمن، نور یا ظرفیت سکو ها تقلیل دهیم.

ورزشگاه برای یک باشگاه حرفه ای همان چیزی است که دفتر مرکزی برای یک شرکت یا کارخانه برای یک صنعت است؛ محل استقرار هویت، برند، هوادار و بخشی از مدل درآمدی.