ترور نافرجام آخوندی را جدی بگیریم

سوءقصد به جان چهره های سیاسی، صرف نظر از وابستگی آنان به جریان اصلاح طلب، اصولگرا یا هر گرایش دیگری، از جمله رخدادهایی است که نمی توان از کنار آن به سادگی عبور کرد.

روزنامه شرق نوشت: مسئله فقط امنیت یک فرد یا یک جریان سیاسی نیست، بلکه موضوع به سلامت حیات سیاسی، اعتبار قانون و میزان تاب آوری جامعه در برابر افراط گرایی بازمی گردد.

تاریخ جمهوری اسلامی از نخستین سال های پس از انقلاب تاکنون، با تجربه های تلخ ترور و خشونت سیاسی همراه بوده است.

با این حال، تکرار نشانه های چنین رفتارهایی در شرایطی که کشور با بحران های متعدد و وضعیت جنگی دست وپنجه نرم می کند، اهمیت و حساسیت مضاعفی دارد.

در چنین شرایطی، انتظار می رود اختلاف نظرهای سیاسی در چارچوب قانون و از مسیر گفت وگو، رقابت و سازوکارهای رسمی پیگیری شوند.

هنگامی که فضای عمومی به سمتی می رود که برخی افراد یا گروه ها خود را مجاز به داوری درباره عقاید دیگران و تعیین مجازات برای مخالفان فکری خود می دانند، دیگر با یک اختلاف سیاسی معمولی روبه رو نیستیم.

خطر از جایی آغاز می شود که فرد یا گروهی، به اتکای برداشت شخصی اش از دین، انقلاب، منافع ملی یا مصالح کشور، برای خود حق اعمال مجازات و حتی حذف فیزیکی دیگران قائل شود.