یک پرچم، یک ایران، هزار ایستادگی

در روزهای جنگ، پرچم ایران بیش از پیش به خانه ها و خیابان ها برگشت؛ به دست مردم و میدان هایی که برای نگه داشتنش نوبت گرفتند.

حالا در نخستین «روز پرچم»، - چرا یکم مهر؟ حالا از این پس، یکم مهر علاوه بر آغاز سال تحصیلی، روز پرچم هم هست.

شاید انتخاب اول مهر بی دلیل نباشد.

مدرسه همان جایی است که خیلی از بچه ها اولین تصویر جدی شان از ایران را می بینند؛ پرچمی که در حیاط مدرسه بالا می رود، سرودی که خوانده می شود و مراسم هایی که در آنها سه رنگ ایران حضور دارد.

کودکی که امروز وارد مدرسه می شود شاید هنوز تاریخ ایران را نداند، اما سبز و سفید و سرخ را می شناسد.

این تصویر می ماند؛ و سال ها بعد، دیدن پرچم می تواند همان حیاط مدرسه و همان روزهای اول مهر را برایش زنده کند.

برای همین، روز پرچم می تواند فرصتی باشد برای اینکه بچه ها فقط پرچم را نبینند؛ تاریخش را هم بشناسند و بدانند این سه رنگ چه مسیری را طی کرده تا به شکل امروز رسیده است.

ایستادن هایی که کسی ندید حالا دوباره برگردیم به همان تصویر.

آدم هایی که شاید هیچ وقت اسمشان را نشنویم.

یکی شب آمده، یکی روز.

یکی در گرما ایستاده و دیگری در سرما.

یکی چند ساعت، دیگری بیشتر.

اما همه یک کار کرده اند؛ نگذاشته اند پرچم ایران روی زمین بماند.